Column Bart - Te vroeg volwassen

Uitgelicht op: 08-05-2018 om 07:48 in: Deelnemers

Woensdag 3 januari 2018. Ik ben net terug van een heerlijk weekje skiën tijdens de kerstvakantie en heb als vooruitzicht nog een aantal dagen relaxen en weer langzaamaan in het ritme komen voor de tweede helft van het schooljaar. Wie had gedacht dat het totaal anders zou lopen?

Om half 12 gaat mijn mobiele telefoon. Een onbekend 06-nummer. Het blijkt een mentorleerling van mij te zijn. Het is even stil en dan zegt hij: “Meneer, heeft u het al gehoord over Dennis?” In mijn hoofd gaan meteen allerlei gedachten rond: wat als er een ongeluk of iets dergelijks is gebeurd? Het is iets dat je als mentor nooit (en al zeker niet in je eerste jaar) wil meemaken: Dennis blijkt te zijn overleden. Ik weet even niet wat ik moet zeggen, dus vraag maar hoe het met de leerling die me belt gaat. “Ja, gaat wel” krijg ik als respons. Ik stel hem gerust door te zeggen dat ik nu verdere stappen ga ondernemen en breek het gesprek af. Ik moet even bijkomen van dit heftige gesprek. Wat nu? Aan de ene kant komt er emotie op, maar aan de andere kant schiet ik ook meteen in de regelmodus.  

Ik neem eerst contact op met de familie van Dennis. Ik word aangewezen als de tussenpersoon tussen familie en school en dus bel ik de directeur van onze school. Hij neemt gelukkig snel op en we bedenken samen wat we nu het beste kunnen doen. Hij zorgt dat de directe betrokkenen van school ingelicht worden en ik stel een bericht op aan de leerlingen om de dag erna om 12.00 uur te verzamelen op school. Met behulp van Whatsapp bereik ik snel al mijn mentorleerlingen (lang leve de moderne communicatie) en wijs ik ze op de mail die ik hen allen gestuurd heb. Dezelfde mail stuur ik kort daarna aan alle collega’s.

De volgende dag blijken er meer leerlingen en docenten aanwezig te zijn dan verwacht. Ik leg uit wat ik tot nu toe weet en vertel hoe ik me erbij voel. Ook geef ik aan hoe de gang van zaken nu zal zijn: we gaan samen een condoleance schrijven en richten een gedenkhoek in. Ook zal ik op de eerste maandag van het nieuwe kalenderjaar aanwezig zijn om wie dat wil te ondersteunen met een praatje of vragen te beantwoorden.

Die bewuste maandag komen leerlingen vooral naar me toe met vragen over de crematie. Ik spreek hiervoor een collega van Big History aan en vraag of zij haar les wil besteden als voorbereiding op de crematie van een jong iemand. Wat kun je hierbij verwachten en wat zouden de leerlingen graag mee willen geven? Hieruit ontstaat een mooi gedichtenboek.

Na de crematie, waar iedereen zijn/haar emotie de gang laat gaan, komen we weer allemaal op school om Dennis te herdenken. Omdat het wat stil is vragen we Dennis’ beste vriend of we 100% NL kunnen opzetten, de favoriete zender van Dennis. De radio gaat aan en het eerste nummer dat gedraaid wordt (‘Hallelujah’ van Glennis Grace) is precies hetzelfde als het nummer dat werd gedraaid toen Dennis in de kist door de erehaag naar binnen gedragen werd. Een kort kippenvelmoment volgt en iedereen wordt weer even herinnerd aan die mooie crematie. In de tijd na de crematie zou dat nog wel vaker gebeuren.

Als ik zelf één ding mag kiezen wat ik van deze verschrikkelijke gebeurtenis als meest waardevol heb ervaren, is het wel om te zien hoe een jaarlaag het verlies en verdriet als een grote groep oppakt en elkaar ondersteunt waar nodig. Daarin laten zij volwassenheid zien op een leeftijd waar dat nog eigenlijk helemaal niet zou hoeven.