Column Goke - Tussen de regels..

Uitgelicht op: 02-11-2017 om 12:59 in: Deelnemers

Met uitgebreide plannen voor deze les kom ik binnen in het lokaal, er is nog véél te doen! Daar tref ik de leerlingen gebogen rondom een apparaat en al snel herinner ik me het mailtje over ‘Eva’. Omdat Eva zo regelmatig ziek thuis is zou ze met dit apparaat vanuit huis een deel van de lessen gaan volgen. Eva is goed te zien en horen via haar apparaat dat op een tafeltje geïnstalleerd staat. Ik krijg zelf een microfoontje om en de les kan beginnen!

De nieuwsgierigheid van de leerlingen is nog veel te groot om het over de celdeling te hebben, dus ruim ik tijd in voor een gesprekje tussen de enthousiastelingen en Eva: ‘Wow, hoe vet! Op ónze school, dat ding van de reclames! Hoe heb je dat geregeld?’ Maar ook (terwijl de hele klas luistert): ‘Wat heb jij eigenlijk dan, dat je zo vaak ziek thuis bent?’ Eva valt stil en snel grijp ik in: ‘Ik denk dat Eva dat vast wel eens rustig wil vertellen als ze op school is. Nu: De celdeling…’

Terwijl ik leerling voor leerling weer bij de les krijg door ze aan te spreken, denk ik aan wat Eva nu zal horen van de les, steeds mijn kleine correcties door de microfoon. Uiteindelijk heb ik de focus weer in de groep om een opdracht uit te kunnen leggen. En dan gebeurt het: een verkeerde beweging, een stekker uit het stopcontact: Eva’s scherm op zwart.

Veel verstoringen en betrokken leerlingen later gaat de bel, slechts de helft van de lesplannen hebben we uit kunnen voeren, toch voel ik geen frustratie. Alle leerlingen waren betrokken en hielpen mee het apparaat weer aan de praat te krijgen, zodat ook Eva de les kon volgen. Ze waren bezorgd en geïnteresseerd in een medeleerling, gingen op zoek naar oplossingen voor haar probleem, gingen respectvol met haar ziekte en privacy om. Eva heeft deze les niet optimaal kunnen volgen maar als ik haar de volgende dag in de gang tegenkom merk ik dat het haar wat doet dat ze merkt dat iedereen zijn best doet voor haar.

In wekelijkse updates hoor je op school over het lief en leed van leerlingen. Ook met collega’s en medetrainees delen we goed, maar soms ook hartverscheurend nieuws. We zitten allemaal in een andere situatie, maar proberen er te zijn voor elkaar en dat dragen we uit. Nu zijn er denktanks over hoe burgerschapsvorming zijn weg moet vinden binnen het curriculum van scholen. Maar zit dat burgerschap niet juist ook in de sfeer op een school, het stimuleren van samen werken en leren, er zijn voor je leerlingen, een oprecht luisterend oor, leraren die een voorbeeld zijn in manier van omgang met tegenslagen? Ik hoop dat we in onze drang naar meetbare en uniforme resultaten, niet al het onmetelijke dat daar omheen gebeurt vergeten!