Column Inge - Can’t Stop the Feeling

Uitgelicht op: 23-05-2017 om 16:02 in: Deelnemers

Ik zit aan een grote tafel in een glazen kantoor. Het glas water wat op tafel staat staart me aan. Ik denk na over de vraag die me net is gesteld.

“Noem eens een paar mooie momenten uit je carrière als docent”

Het is een vraag die me dwingt om eerlijk te zijn. Terwijl ik buiten iemand op de parkeerplaats zijn motorolie zie verversen haal ik diep adem en begin ik te vertellen.

Hoewel ik talloze momenten op zou kunnen noemen, dwalen mijn gedachten direct af naar een donderdag in september waarop ik Justin Timberlake’s Can’t Stop the Feeling helemaal grijs heb gedraaid op het lesplein Engels. Deze keer niet voor een Engelse les, maar voor een swingende choreografie die ik mijn leerlingen aanleer. In het kader van een actiedag voor een goed doel kon ik het lesgeven combineren met iets waar mijn hart nóg sneller van gaat kloppen: dansen. Ik kan me geen lesdag herinneren waarna ik met zó veel energie thuis ben gekomen. Het was schitterend om mijn leerlingen te zien stralen en mijn passie met ze te delen.

Flink wat vragen en antwoorden later loop ik de parkeerplaats op met een blauwdruk van mijzelf in mijn tas en een oefening die ik dit weekend vooral moet gaan proberen. Maar dat niet alleen, het gesprek met de loopbaancoach heeft bevestigd wat mijn gevoel mij eigenlijk al die tijd al heeft verteld. Diezelfde avond ben ik bij vrienden. We voeren gesprekken tot diep in de nacht en op een gegeven moment wordt de gitaar uit de kast gehaald. We praten over hoe iedereen muziek anders ervaart: voor sommige mensen is het de melodie die hen raakt, terwijl voor anderen juist de tekst het ‘m doet. Ik ben zelf meer een melodie-mens; ik kan echt compleet meegevoerd worden door muziek en dan geen woord hebben meegekregen van wat er eigenlijk werd gezongen. Om die avond goed mee te kunnen blèren zoek ik songteksten op op mijn mobiel. Zo ook het nummer van Justin Timberlake.

Op deze dag ben ik erachter gekomen dat dans een deel van mijzelf is dat ik niet kan ontkennen. You can’t stop the feeling. Dat ik zoveel energie kreeg van die ene dag zegt eigenlijk al heel veel. Of zoals Justin het verwoordt: “We’re flying up, no ceiling, when we’re in our zone”. De twee jaar Eerst de Klas zijn nu bijna ten einde en het wordt kiezen: doorgaan in het onderwijs of toch iets anders? Voor mij is het geen kwestie van of/of. Ik doe het gewoon allebei.