Column Jacob - Levensles

Uitgelicht op: 09-10-2017 om 12:04 in: Deelnemers

Bijna elke docent zal het herkennen: soms heb je van die klassen waarin het helemaal niet loopt. Je vraagt jezelf af hoe de leerlingen iets te leren. Ze willen niet meedoen, luisteren niet goed. Je gaat twijfelen of je de leerlingen echt wat meegeeft op het gebied van de doelen die gesteld zijn voor leerlingen.

Niet altijd is het leuk om deze klassen les te geven. Elke keer weer zie je er tegenop dat ze komen en je probeert er het beste van te maken. Soms heb je het gevoel alsof je er alleen voor staat. Natuurlijk is dat niet zo, maar de drempel is hoog om te vertellen dat een klas niet zo lekker loopt. Misschien heb je wel hulp van een ander nodig. Maar vertel het maar eens aan een collega. Soms lijkt het onderwijsland te bestaan uit eilandjes waarbij iedereen op zijn eigen les is gericht. Als het daar maar goed gaat. Gelukkig is er steeds meer aandacht voor het bij elkaar in de klas kijken, elkaar helpen en meedenken. Zo ook de mooie groep trainees waarbij we voor elkaar klaarstaan, meedenken en waar je je zwakheid kunt laten zien. Dank medetrainees!

Ik deel dit verhaal om te laten zien dat leerlingen zeker wat meekrijgen op zulke momenten. Misschien krijg je het niet altijd mee of terug van een leerling, maar je bent zeker een voorbeeld voor hen.

Zo overkwam het ook mij. Een 2-havo klas die ik deelde met een collega. Ik had ze een uur in de week, aan het einde van de dag: het zevende uur. Elke keer keek ik er weer tegenop. Heel de dag. Dan het moment, vlak na een pauze. Daar komen ze weer, hoe zal het vandaag gaan?

Het ging al snel niet zo goed meer, deden ze wel wat ik wilde? Stil zijn leek niet in hun woordenboek voor te komen. Aan wie het lag? Ik weet het niet, aan mijn onervarenheid? Of waren ze een drukke klas? Had ik bij de start fouten gemaakt en waren die niet meer te herstellen? Mijn conclusie was allang dat ze niet veel zouden leren in mijn lessen.

Tot dat ene moment dat ik besefte dat mijn houding wel impact had. Ik ging naar huis en checkte zoals altijd nog even mijn postvak. Daar lag een brief. Ik was benieuwd wat er in zou staan. Een leerling uit die ene klas zo bleek al snel. Wat ze (gezien het handschrift leek het me een meisje) me vertelde? Het kwam er kort op neer dat ze zei: “Meneer, u laat mij zien wat geduld en vergeving is. Elke les geeft u ons een nieuwe kans en wilt u opnieuw beginnen zonder verwijten te maken over wat er gebeurd was. De klas wilde niet, maar u bleef uw best doen.” Ze waardeerde het dat ik telkens opnieuw probeerde mijn les uit te leggen. Ze  vroeg mij om door te zetten, om door te gaan met lesgeven, de moed niet op te geven.

Dankbaar ben ik voor zulke momenten. Leerlingen die iets van hun diepste gevoelens aan je laten zien. Onbekende briefschrijfster: Wat vond ik het moedig dat je schreef. Je zwom tegen de stroom in. Dankjewel voor je brief. Het deed me goed.

Het was geen natuurkunde wat ze van mij had geleerd, maar wel een waardevolle les. Rest mij de vraag: wie had er meer geleerd? Zij of ik?