Column Jolien - Uniek

Uitgelicht op: 20-06-2017 om 14:05 in: Deelnemers

Dit is de laatste keer, realiseer ik me als ik om me heen kijk. Ik neem voor het laatst een toets af in mijn havo 2, de leukste tweede klas die ik ooit heb gehad. Ik heb net de blaadjes uitgedeeld en de leerlingen beginnen driftig te schrijven. Langzaam kijk ik rond en geniet van de geconcentreerde blikken. Mijn blik blijft hangen bij een leerling die ongelukkig kijkt. Ik wacht tot de ontspanning terugkeert en kijk dan weer weg.

Een toets afnemen is voor mij altijd een interessant moment. Ik geef mezelf de tijd om rustig rond te kijken en de verschillen tussen de leerlingen waar te nemen. De jongen vooraan wil duidelijk als eerste klaar zijn en is na twee minuten al bij vraag drie. Een andere leerling gebruikt de eerste minuten om alle formules die ze heeft onthouden bovenaan haar blaadje te schrijven.

Tijdens een toets probeer ik altijd vertrouwen en rust uit te stralen. Ik weet dat veel leerlingen uit deze klas wel eens last hebben van faalangst. Ik observeer die leerlingen extra om te kijken of ik iets voor ze kan betekenen. Rustig loop ik rond en beantwoord de vragen. Het zijn altijd leuke vragen. lk hoef nooit echt iets te zeggen, een knik is vaak genoeg. Deze leerlingen hebben alleen bevestiging nodig, ze weten al heel veel.

Mijn gedachten dwalen af. Terugdenkend aan het hele jaar voel ik de tranen prikken in mijn ogen. Bij elke leerling komt wel een mooi herinnering naar boven. De een gekenmerkt door vrolijkheid, de ander door eerlijkheid of juist door nieuwsgierigheid. Ze zijn zo verschillend, zo eigen en oprecht en dat maakt het zo geweldig. Het is jammer dat ze dat zelf nog niet altijd zien. Ze willen erbij horen en niet afwijken, maar ze zijn zo geweldig zoals ze zijn. Had ik ze nog maar meer kunnen laten ervaren hoe bijzonder ze zijn, maar stiekem is dat moeilijker dan het lijkt.  

Tranen springen in mij ogen, wat zijn al deze leerlingen uniek. Ik weet dat het goed is dat ik stop met dit werk, maar wat ga ik ze missen.