Column Jurian - Freek Vonk

Uitgelicht op: 13-11-2017 om 11:41 in: Deelnemers

Ik moet eerlijk bekennen, vroeger was ik nooit van plan leraar te worden. Ik wilde altijd bioloog à la “Freek Vonk” worden en ik heb dan ook een deel van mijn studie in de jungle doorgebracht. Daar bleek echter dat ik niet zo “Freek Vonk” was als ik dacht. De jungle vond ik geweldig, maar het onderzoek eromheen was niet wat ik van tevoren verwacht had. Opeens moest ik dus op zoek naar iets anders, maar wat? Enkele mensen in mijn omgeving zeiden: “leraar zou wel wat voor jou zijn!” Naar aanleiding daarvan ben ik mij gaan oriënteren en heb ik me aangemeld voor ‘Eerst De Klas’. Eigenlijk sta ik door deze mensen, anderhalf jaar later, met veel plezier voor de klas.

In deze anderhalf jaar heb ik meegemaakt hoeveel er in zo’n korte tijd kan veranderen. Verhuizen naar een nieuwe stad waar ik niemand kende, voor het eerst voor de klas en een leercurve waar je u tegen zegt. Maar wat het meest veranderd is in de afgelopen anderhalf jaar, is mijn reden om voor de klas te staan. Op het moment dat ik dit schrijf, bekijk ik een filmpje van anderhalf jaar geleden waarin ik aan de camera uitleg wat mijn redenen zijn om het onderwijs in te gaan. In het filmpje benoem ik dat ik het overbrengen van kennis het belangrijkst vind. Ik moet bijna om mijzelf lachen: “Ik was toen zo naïef”.

Nu, anderhalf jaar later, besef ik me hoe fout ik toen zat. Hoewel kennis overbrengen altijd onderdeel zal zijn van het onderwijs is dit bij lange na niet meer mijn reden om voor de klas te staan. Ik doe het namelijk voor de leerlingen. Zo kan ik echt genieten van het enthousiasme en de verhalen die de leerlingen hebben. Ik weet inmiddels alles over het paddenterrarium van Caspar en heb hem helpen meedenken toen hij parasieten in zijn terrarium had. Daarnaast heb ik met Job veel gediscussieerd over de voor- en nadelen van een koude douche en help ik op dit moment een meisje dat pas anderhalf jaar in Nederland woont wegwijs te worden in biologie in het Nederlands (wat ze overigens erg goed doet). Ook ben ik al een paar keer overdonderd door het vertrouwen dat leerlingen je geven en de persoonlijke verhalen die daarbij horen. Nu al geniet ik van het feit dat ik de ontwikkeling van leerlingen mee mag maken die ik vorig jaar ook in de klas had. Ik kijk er nu al naar uit dat ik mijn brugklasleerlingen meemaak tot hun eindexamenjaar.

Ik denk dat je het lang(er) in het onderwijs uithoudt wanneer de leerlingen je reden zijn om voor de klas te staan. De kennis bezit je op een gegeven moment wel, maar leerlingen zijn altijd anders. Op het moment dat ik een rotweek heb, maar ik de leerlingen die in de pauze blijven hangen echt weg moet sturen: “Jongens, mijn lokaal uit. Ik wil ook pauze houden”, dan weet ik weer waarvoor ik dit werk doe.